NR 14 - 10 LIPCA

RYBIE OKO
Mapa serwera
FORUM RO
Sklep wędkarski

TW - Editorial nr 14
TW - Archiwum
TW - Wejściówka

Połowy wędkarskie na Żywieckim Zbiorniku Zaporowym - K.Bieniarz, P.Epler, J.Achinger
     Praca prezentuje wyniki badań przeprowadznych w latach 1981-82 na zbiorniku Żywieckim, a zmierzających do określenia wielkości i struktury połowów wędkarskich.
     Badania przeprowadzano poprzez liczenie wędkujących z łodzi (rano i po południu), oraz sprawdzanie u części z nich połowów pod kątem liczby, składu gatunkowego i długości a także masy ryb. Przeprowadzono także odłowy sieciowe pod takim samym kątem. Wyniki obliczeń przedstawia tabela:
Sezon
81
82
Liczba wędkarzy/km brzegu
3,7
4,5
Średni połów w szt.
3,4
4,5
Średni połów w kg
0,54
0,51
Wydajność połowu kg/ha/rok
6,13
7,07
     W obu latach w połowach wędkarskich pod względem ilościowym dominowała płoć (odpowiednio 68% i 67,9%) i okoń (18,9% i 21,8%). Dalej plasowały się karp, kleń, ukleja i leszcz. Pod względem masy najwięcej łowiono płoci (41,9% i 57,8%) i karpi (36,5% i 16,2%). Następnie były okoń, kleń, leszcz i szczupak. W połowach sieciowych występowały: leszcz (48%), świnka (27%), płoć, kleń i karp. Różnice pomiędzy gatunkami dominującymi wśród wędkarzy i w połowach sieciowych tłumaczy się innym rejonem penetrowania zbiornika (wędkarze - przy brzegu, sieci - również na środku zbiornika).

Połowy wędkarskie na Rożnowskim Zbiorniku Zaporowym - K.Bieniarz, P.Epler, R.Sych
     W pracy przedstawione są wyniki badań zmierzających do określenia połowów w szczycie sezonu wędkarskiego, połowów w ciągu całego rokuna całym zbiorniku, frekwencji wędkarzy, dziennego czasu wędkowania, składu gatunkowego złowionych ryb oraz struktury wiekowej najczęściej poławianego gatunku, a przeprowadzonych w latach 1981 i 1985-88 na zbiorniku Rożnowskim.
     Liczbę wędkarzy określono licząc rano i po południu wędkujących na odcinku 1-8 km (mierząc i licząc przy okazji złowione ryby), a także opływając jezioro motorówką. Dało to podstawę do określenia połowów jednostkowych i masy ryb łowionych z hektara i kilometra linii brzegowej.
     Wyniki badań w szczycie sezonu (15 VI-15 IX) prezentuje tabela:
Sezon
81
85
86 brzeg
86 łódĽ
87 brzeg
87 łódĽ
Liczba wędkarzy/km brzegu
20,8
16,1
2,5
7,5
2,6
4,0
Średni połów w szt.
0,9
2,8
2,1
2,1
2,3
2,3
Średni połów w kg
0,5
1,4
1,8
1,8
1,5
1,5
Wydajność połowu kg/km/rok
995
2059
412
1227
368
568
Wydajność połowu kg/ha/rok
46,5
96,5
19,2
57,3
17,2
26,5
     Na podstawie tych obserwacji i obliczeń autorzy doszli do następujących wniosków:
  • połów z 1 ha zależy od frekwencji wędkarzy i od jednostkowego wyniku wędkowania. Skrajnie mała liczba wędkarzy może spowodować wyraĽne obniżenie odłowu z 1 ha.
  • ze względu na nierównomierne rozmieszczenie wędkarzy, ich frekwencję można policzyć jedynie wówczas, gdy policzy się wędkarzy na całym zbiorniku
  • połowy jednostkowe odznaczają się mniejszą zmiennością niż frekwencja wędkarzy, a zatem mogą być one obliczane w kilku losowo wybranych rejonach i potem transponowane na cały zbiornik
     W latach 1987-88 przeprowadzono badania całoroczne. Rozkład średniej liczby wędkarzy (kolor zielony) i liczby (niebieski) oraz masy (czerwony) złowionych w ciągu jednego dnia ryb prezentuje wykres:
Średnia liczba wędkarzy, liczba i masa złowionych ryb      Jak widać z niego o rocznym połowie ryb na wędkę w zbiorniku Rożnowskim decydują połowy w szczycie sezonu wędkarskiego, a zwłaszcza w lipcu i sierpniu.
     Jeśli chodzi o dni wędkowania to od poniedziałku do czwartku (sezon 1986) średnia liczba wędkarzy na kilometr linii brzegowej wynosiła 1,9, w piątek 2,7, a w soboty i niedziele 4,0. Średni czas spędzony nad wodą to 7-13 godz.
     W połowach wędkarskich i sieciowych w latach badań dominował leszcz. Niepokojący jest fakt, że w 1987 roku jego udział przekroczył 95% połowów wędkarskich. Poza tym gatunkiem stwierdzono też niewielkie ilości płoci, okoni, sandaczy, szczupaków, kleni, cert, węgorzy, karpi, linów, boleni i wzdręg.
     Mając dużą ilość materiału zbadano również wiekową strukturę leszcza w połowach. Wędką łowiono najczęściej ryby 4-6 letnie (28-38 cm), a w sieci 6-8 letnie (37-46 cm, 0,6-1,1 kg).

Wiek i wzrost najczęściej występujących gatunków ryb w Zbiorniku Zemborzyckim na tle połowów i zarybiania - B.Jarzynowa, S.Radwan, Z.Girsztowtt
     W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących wieku i tempa wzrostu najczęściej występujących w zbiorniku Zemborzyckim gatunkó ryb: leszcza, sandacza, szczupaka, płoci, lina i karasia srebrzystego.
     Ryby poławiano siecią i mierzono, ważono oraz pobierano łuski do oznaczenia wieku i tempa wzrostu. Wyniki badań przedstawia tabela:
Gatunek Najczęściej łowione osobniki Największy osobnik
Sandacz
IV-V lat, 45-52 cm, 0,8-1,2 kg
VII lat, 68 cm, 2,9 kg
Szczupak
III-IV lata, 52-65 cm, 1,0-2,0 kg
VI lat, 87 cm, 6,17 kg
Leszcz
V lat, 31 cm, 0,3 kg
XV lat, 62 cm, 2,23 kg
Płoć
V-VIII lat, 13-25 cm, 0,11-0,19 kg
XI lat, 30 cm, 0,35 kg
Lin
V-VII lat, 35-44 cm, 0,6-1,3 kg
IX lat, 50 cm, 2,25 kg
Karaś sreb.
IV-V lat, 24-31 cm, 0,35-0,8 kg
VIII lat, 45 cm, 1,62 kg
     Wszystkie gatunki charakteryzują się dość szybkim i równomiernym tempem wzrostu, jednak płoć i lin po przekroczeniu 6 roku życia bardzo ograniczają przyrosty. Autorzy sugerują konieczność odłowów sieciowych leszcza, lina i płoci.

Struktura pokarmu sandacza, głównego drapieżnika w zbiorniku Włocławskim na Wiśle - J.Terlecki
     Celem pracy było poznanie struktury pokarmu głównego drapieżnika w zbiorniku Włocławskim, sandacza.
     W latach 1982-84 zebrano żołądki 671 sandaczy o długości 13-70,5 cm i masie 25-4920 g. Skłąd pokarmu opracowano pod względem udziału liczbowego i masowego oraz częstości występowania.
     Najczęściej i w największych ilościach pokarm sandacza stanowił jazgarz. Duże znaczenie miał też kiełb, płoć i leszcz. W stosunkowo niewielkich ilościach zjadane były inne gatunki występujące w zbiorniku. Młode sandacze (do 30 cm) odżywiały się często poczwarkami i larwami ochotkowatych.
     Jeśli chodzi o sezonowość odżywiania się sandacza, to wiosną dominował jazgarz i płoć, latem kiełb i narybek karpiowatych i sandacza, a jesienią leszcz.
     Największe stwierdzone ofiary miały długość 17,5 cm, zaś długość ryb-ofiar była dodatnio skorelowana z rozmiarami drapieżnika. U ryb wymiarowych stwierdzono jedynie ofiary o długości większej niż 7 cm.

Wstępna ocena wpływu nowo powstałego zbiornika zaporowego Jeziorsko na wzrost wybranych gatunków ryb - T.Hesse, J.Mastyński
     Celem pracy było ustalenie szybkości wzrostu szczupaka, płoci, leszcza, krąpia, lina i karasia w dwa lata po napełnieniu zbiornika Jeziorsko na Warcie.
     Ryby łowiono sieciami, mierzono i pobierano łuski do przeprowadzenia odczytów wstecznych.
     Znaczne zwiększenie przyrostów rocznych zaobserwowano u płoci i leszcza, mniejsze u krąpia i karasia. W porównaniu ze wzrostem ryb w innych wodach Polski, tempo ich wzrostu można uznać za szybkie. Przyrosty długości szczupaka i lina w okresie życia w zbiorniku są zbliżone do odpowiednich w rzece, zaś tempo wzrostu w odniesieniu do innych zbiorników jest stosunkowo wolne.

Ichtiofauna dorzecza Narwi. Część I. Narew - T.Penczak, H.Koszaliński, M.Buczyńska, H.Jakucewicz
     W pracy zawarto wyniki elektropołowów przeprowadzonych w Narwi, między zbiornikiem Siemianówka, a zbiornikiem Zegrzyńskim, w latach 1986-1988.
     W tabelach przedstawiono budowę podłoża geologicznego doliny Narwi, główne Ľródła zanieczyszczenia wody i wartości wskaĽników zanieczyszczeń poniżej tychże Ľródeł oraz morfometrię koryta rzecznego (szerokość i głębokość, budowa dna, roślinność wodna i przybrzeżna, konstrukcje hydrotechniczne, charakter terenów przyległych).
     W rzece odłowiono 25 gatunków ryb i minogów, w tym takie jak: boleń, jazgarz, jaĽ, jelec, karaś, karaś srebrzysty, kiełb, kleń, krąp, leszcz, lin, miętus, okoń, płoć, sandacz, sum, szczupak, ukleja i węgorz.
     Od tamy w Siemianówce do wsi Narew nie stwierdzono licznych populacji ryb. Dopiero poniżej, aż do Łap występowały liczebne populacje płoci, szczupaka i mięusa. Lokalnie odławiano dużo kleni, okoni i krąpi. Poniżej Łap (cukrownia) drastycznie spada liczebność ichtiofauny. Przez następne 60 km zagęszczenie ryb rośnie (dominują: płoć, okoń, krąp i jaĽ), aż do ujścia Supraśli (ścieki z Białegostoku). Poniżej Tykocina, aż do Wizny (50 km i 3 śluzy natlniające wodę) na 7 stanowiskach połowowych stwierdzono jedynie od 1 do 3 gatunków ryb (pojedyncze egzemplarze). Zastrzyk czystej wody z Biebrzy zasila rzekę na tyle, że znów liczne stają się płoć, szczupak, jaĽ i okoń, a poniżej ujścia Omulwi miętus, ukleja, krąp i kleń. Pozostałe gatunki występują nielicznie i nie tworzą ciągłych populacji.
     Autorzy wyrażają zaniepokojenie niestwierdzeniem w czasie badań brzany i piekielnicy (znane z wcześniejszych obserwacji), a klenia dopiero w sąsiedztwie Zalewu Zegrzyńskiego, a także szerzącym się kłusownictwem i zanieczyszczeniami.

Ichtiofauna dorzecza Narwi. Część II. Pisa i jej dopływy - T.Penczak, R.K.H.Mann, H.Koszaliński, M.Pietrowska
     Praca ta prezentuje wyniki elektropołowów dokonanych w 1989 roku w Pisie z dopływami.
     W Pisie stwierdzono występowanie 22 gatunków ryb i minogów. Na całej dłługości stwierdzono liczną obecność płoci, uklei, okoni, szczupaków i miętusów. Nielicznie i z przerwami występował kleń, jaĽ, jelec, krąp (duże ilości w górze rzeki), kiełb i węgorz. W pobliżu wypływu z jeziora Roś stwierdzono jazgarza i leszcza, a przy ujściu brzanę, świnkę i sandacza. Pojedyncze sumy złowiono koło Piszu, w połowie długości rzeki i przy ujściu.
     W przebadanych dopływach nie stwierdzono na ogół gatunków interesujących wędkarzy (poza kilkoma przypadkami, gdzie łowiono większe ilości płoci, miętusów i kiełbi lub pojedyncze szczupaki i okonie). Jedynie w Mogilnej - dopływie Dzierzbi (dopływ Skrody) stwierdzono liczne występowanie narybku pstrąga potokowego.
     Jako największe zagrożenie dla rzek dorzecza Pisy autorzy podają wzrastające zanieczyszczenie wody i kłusownictwo. W przypadku mniejszych dopływów dochodzi do tego prostowanie koryt, a w przypadku samej Pisy częsty ruch łodzi z napędem motorowym (szlak Warszawa-Mazury) i rozwój terenów rekreacyjnych wzdłuż rzeki.

Ichtiofauna dorzecza górnej Pasłęki - P.Dębowski
     Praca zawiera wyniki elektropołowów w górnej części dorzecza pasłęki, przeprowadzonych w latach 1984-85.
     W tabelach przedstawiono morfometrię stanowisk połowowych (szerokość, głębokość, budowa dna, regulacje brzegu) oraz dominację i stałość występowania poszczególnych gatunków, których w omawianym dorzeczu stwierdzono 24, w tym takie jak: jazgarz, jelec, karaś srebrzysty, kiełb, kleń, krąp, lin, okoń, płoć, pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy, szczupak, ukleja, węgorz i wzdręga.
     Najczęściej dominującym gatunkiem był pstrąg potokowy, ale na kilku stanowiskach liczne populacje tworzyły: płoć, kiełb, krąp i okoń. Autorzy dziwią się nieobecnością w czasie badań miętusa, gatunku licznego w sąsiadujących zlewniach Drwęcy i Łyny.

Podchów wylęgu lipienia żywionego wyłącznie paszami sztucznymi - A.Przybył, M.Madziar, M.Kowalewski, M.Iwaszkiewicz

Wielkość i liczba ofiar ryb drapieżnych: próba wyjaśnienia przez symulacje - T.Backiel, L.Horoszewicz
     Autorzy pracy próbują odpowiedzieć w niej na dwa pytania:
  • dlaczego najczęściej spotyks się w przewodach pokarmowych ryb drapieżnych pewne, nie największe z możliwych, ryby-ofiary?
  • dlaczego najczęściej znajduje się tam pojedyncze osobniki ofiar, a rzadko po kilka i kilkanaście?
     Aby tego dokonać skonstruowano dwa modele, naśladujące żerowanie drapieżników i porównano z rzeczywistymi danymi o wielkościach i liczbach znalezionych w nich ofiar.
     Jeśli chodzi o wielkość ofiar, to maksymalne ich długości rosną wraz z długością drapieżnika, a minimalne nie są zależne od jego rozmiarów. Wiosną szczupaki żerują na zgrupowaniach tarłowych płoci i jazgarzy o średniej długości 12 cm, latem najczęściej rozmiar pożywienia mierzył 4-10 cm, a zimą 2-8 cm. U sandaczy, sumów, boleni i okoni dominowały ofiary długości 4-8 cm. Dominację jednakowych wielkości ofiar u różnych drapieżników, różnej wielkości autorzy tłumaczą dostępnością oraz słabymi reakcjami obronnymi pewnej grupy ryb-ofiar.
     Jeśli chodzi o liczbę ofiar, to ich ilość jest odwrotnie proporcjonalna do ich wielkości waha się od 0,53 ofiary w przewodzie pokarmowym okoni wiosną (latem 1,56) do 1,81 u sandaczy o tej samej porze roku. Z ponad 2500 przebadanych przez autorkę ryb 38% miało puste przewody pokarmowe, 32% miało jedną, a 14% dwie ofiary. Największa liczba ofiar u jednego drapieżnika dochodziła do 15 u okonia i bolenia, do 25 u sandacza i aż do 40 u suma i szczupaka. Najczęściej (44% przypadków) w przewodzie pokarmowym stwierdzano 1 gatunek ofiar.
     W modelu przyjęto, że o żerowaniu drapieżników na pewnych ofiarach decydują: głód, możliwość dostrzeżenia ofiary (gdy drapieżnik jest wzrokowcem), wielkość drapeiżnika, preferowanie pewnych wielkości ofiar, zdolność ucieczki ofiar przed atakiem zależna od ich długościoraz dostępność ofiar, w tym spotykanie stad z pewnym, dość wysokim prawdopodobieństwem. Założono też hipotetyczny rozkład wielkości ofiar w stadzie (najwięcej małych, najmniej dużych). Dla zapewnienia zgodności z rzeczywistością przeprowadzono 100 symulację zachowania się drapieżników.
     Korzystając z modelu obliczono wielkość najczęściej pożeranych ofiar i ich liczbę w przewodach pokarmowych. Drapieżniki najwięcej zjadały ofiar średnich, nieco mniej małych (mało ruchliwe, ale i mało energetyczne), a najmniej dużych (trudność z upolowaniem). Przy założeniu braku stad, wszystkie drapieżniki pożerały małą liczbę ofiar (0-5). Przy założeniu małych szans spotkania stada większość drapieżników miała w przewodzie pokarmowym mało pokarmu (0-4 ryb-ofiar), ale niektóre miały ich więcej (do 8). W przypadku normalnych szans spotkania stada liczba ofiar u drapieżcy malała wykładniczo.

Na podstawie "Roczniki Naukowe PZW. Tom III", Wydawnictwo PZW, Warszawa 1990 opracował

Paweł Kobyłecki

All righs reserved, teksty, rysunki i zdjęcia powierzone przez autorów do publikacji wyłącznie na tych stronach intenetowych


Reklamy KrokusOpenERPSznury galowe OSPEtykiety odzieżoweSystemy CMS eZPublishCMS eZ Publish